vrijdag 21 september 2007
zaterdag 15 september 2007
dag 29 / 30 / 31 terugreis
We zijn terug in Belgenland welliswaar 3,5 uur extra moeten wachten in Atlanta ....
donderdag 13 september 2007
Dag 28 terug in Lima
Deze morgen vertrokken in Ica, door Pisco gereden (epicentrum van de aardbeving, zag er echt wel slecht uit) en juist aangekoñmen in Lima, in de wijk Barranco ( hotel "safe in Lima" ook weer uitgebaat door een Belg) Nog 1 nachtje doorbrengen in Peru en dan morgen om middernacht de vlieger op richting België.
dinsdag 11 september 2007
dag 27 Nazca / ica
Dus gisterenavond de bus op richting Nazca. Zo af en toe geslapen en zo rond 6 uur kwamen we aan in Nazca. Bij aankomst effe wachten en toen kwam er iemand ons oppikken. de eerste vluchten zijn normaal zo rond 8 uur, maar vandaag niet want het was enorm betrokken. Dus maar wachten tot dat de zon zou gaan schijnen. Zo rond een uur of 9 kwam de zon er dan toch door en was het binnen de korste keren volledig open. Ineens moesten we dan 0p het vliegtuigje (zo een 1-motorig vliegtuigje Cesna). Maar het vliegtuigje moest behoorlijk schuin gaan hangen om de lijnen te zien en al snel voelde ik mijn maag draaien, maar geen noof dat gaat wel over (dacht ik). Al snel moest ik het fototoestel inruilen tegen een plastiek zakje ... .
Na een kwartiertje terug geland en dus de lijnen (soms met een half oog) gezien. Vervolgens werden we met een Amerikaanse slee naar Ica gebracht en afgezet voor het hotel. dit hotel wordt uitgebaat door een Belg. Keimooi hotel www.villajazmin.net
Na een kwartiertje terug geland en dus de lijnen (soms met een half oog) gezien. Vervolgens werden we met een Amerikaanse slee naar Ica gebracht en afgezet voor het hotel. dit hotel wordt uitgebaat door een Belg. Keimooi hotel www.villajazmin.net
Dag 25 / 26 De Colca Canyon
2 van de vreemdste dagen meegemaakt. Wij met een busje vol toeristen naar de Canyon. Dit was supertoerisrisch dat het geen naam had. vanavond de bus op richting Nazca. Verder verslag volgt nog ...
zaterdag 8 september 2007
Dag 24 Arequipa
Net wakker geworden, zo dadelijk onbijten en dan de stad verkennen, nog minder dan een week te gaan.
Morgen vertrekken we op een 2 daagse excursie naar de Colca-Canyon en daarna nemen de nachtbus richting Naszca om daar de lijnen te gaan bekijken, daarna door naar Lima.
We hebben de musea en de stad bezocht.
Morgen vertrekken we op een 2 daagse excursie naar de Colca-Canyon en daarna nemen de nachtbus richting Naszca om daar de lijnen te gaan bekijken, daarna door naar Lima.
We hebben de musea en de stad bezocht.
Dag 23 Arequipa
Deze dag begon om 6 uur met een sirene, precies of Bolivië aan het aanvallen was, achteraf bleek dat er ergens in de stad een verkeersongeval was, en dat zo wereldkundig gemaakt werd. Vlaak daarna hevige knallen, we zijn er niet uit of het schoten waren of vuurwerk, een feit was wel dat de politie opendeur dag hield en daar ook al om 6 uur aan begon, met dus knallen en mooie muziek van de film Titanic.
Juist aangekomen in Arequipa. Alles goed verlopen, voor de rest niets speciaals te melden, buiten dat het hier gelukkig lekker warm weer is ... Een hotel gezocht, wat gaan eten en een flesje wijn soldaat gemaakt
Juist aangekomen in Arequipa. Alles goed verlopen, voor de rest niets speciaals te melden, buiten dat het hier gelukkig lekker warm weer is ... Een hotel gezocht, wat gaan eten en een flesje wijn soldaat gemaakt
vrijdag 7 september 2007
Dag 22 Puno / Titicacameer
In de voormiddag naar 1 van de drijvende eilanden geweest, namelijk Uros. Daar aangekomen stonden de bewoners ervan weer met vanalles klaar om te verkopen. Eigenlijk overal waar je in Peru komt en er is een mogelijkheid dat er toeristen komen, staan er wel enkele (tot vele) kraampjes om iets te verkopen. Hier op deze eilandjes was het niet anders, je krijgt zelfs medelijden ermee. Deze eilandjes drijven op het meer en bestaan uit turf en wat riet. je kan er zelfs op overnachten. Erheen gaan doe je met een bootje en dan doe je enkele eilandjes aan en keer je terug.
In de namiddag naar Sillustani geweest. Dit is een begraafplaats geweest in de Pre-inca en Inca tijd. Weer vallen de eindeloze vlaktes op, de droogte, en de bijhorende armoede op. Deze site ligt op 37 km van Puno dus daar met een toeristen busje naartoe, een gids die wel engels sprak, maar dat had ik meestal niet door, want het klonk hetzelfde als het Spaans. een uurtje daar rond gelopen en dan terug naar Puno. Hier brak juist toen we binnen zaten in restaurantje (waar we blijkbaar de enige klanten voor de ganse avond waren, wel heel lekker eten) weer een hevig onweer los. Dit is hier een keihard klimaat, als de zon schijnt 20-25 graden, als de zon weg is 10-15 C en in de nacht rond het vriespunt. Morgen vroeg nemen we de bus naar Arequipa, waar het normaal gezien aangenamer vertoeveb is ...
In de namiddag naar Sillustani geweest. Dit is een begraafplaats geweest in de Pre-inca en Inca tijd. Weer vallen de eindeloze vlaktes op, de droogte, en de bijhorende armoede op. Deze site ligt op 37 km van Puno dus daar met een toeristen busje naartoe, een gids die wel engels sprak, maar dat had ik meestal niet door, want het klonk hetzelfde als het Spaans. een uurtje daar rond gelopen en dan terug naar Puno. Hier brak juist toen we binnen zaten in restaurantje (waar we blijkbaar de enige klanten voor de ganse avond waren, wel heel lekker eten) weer een hevig onweer los. Dit is hier een keihard klimaat, als de zon schijnt 20-25 graden, als de zon weg is 10-15 C en in de nacht rond het vriespunt. Morgen vroeg nemen we de bus naar Arequipa, waar het normaal gezien aangenamer vertoeveb is ...
woensdag 5 september 2007
Dag 21 . Puno
Deze middag aangekomen in Puno Inca-trail was geweldig en alles goed verlopen.
Nq de vermoeiende laatste dag van de Inca trail ·smorgens al vroeg uit de veren om de bus te nemen richting Puno aan het tititaca-meer. Deze ging ongeveer een uur of zeven duren. Na enkele uren veranderde het landschap drastisch. We kwamen in een soort Steppe-landschap terecht, heel droog en uitgestrekte vlaktes op zeer grote hoogtes. Persoonlijkvond ik niet dat het er mooier op werd. Aangekomen in Puno een taxi genomen naar het hotel, waar een zeer vriendelijke eigenaar ons uitgebreid uitleg gaf over Puno en het meer. Een soepje gaan eten en naar het meer geweest om het toch eens te zien. Ze doen ook hier wel moeite maar eigenlijk vind ik de stad spuglelijk en dat geeft toch weer een apart gevoel, de helft van de wegen is hier nog gewoon aarde en het krioelt hier van de politie, en opvallend meer bedelaars dan elders.In de avond gaan eten (hier weer politie voor de deur) en daar bijna een halve fruitwinkel op mijn bord gekregen, het as veel meer heb al beter gegegeten hier. Bij het naar huis wandelen de eerste regen in 21 dagen gezien, een hevig onweer barste los. Snel bedje in want die busreis kruipt niet in je koude kleren.
Nq de vermoeiende laatste dag van de Inca trail ·smorgens al vroeg uit de veren om de bus te nemen richting Puno aan het tititaca-meer. Deze ging ongeveer een uur of zeven duren. Na enkele uren veranderde het landschap drastisch. We kwamen in een soort Steppe-landschap terecht, heel droog en uitgestrekte vlaktes op zeer grote hoogtes. Persoonlijkvond ik niet dat het er mooier op werd. Aangekomen in Puno een taxi genomen naar het hotel, waar een zeer vriendelijke eigenaar ons uitgebreid uitleg gaf over Puno en het meer. Een soepje gaan eten en naar het meer geweest om het toch eens te zien. Ze doen ook hier wel moeite maar eigenlijk vind ik de stad spuglelijk en dat geeft toch weer een apart gevoel, de helft van de wegen is hier nog gewoon aarde en het krioelt hier van de politie, en opvallend meer bedelaars dan elders.In de avond gaan eten (hier weer politie voor de deur) en daar bijna een halve fruitwinkel op mijn bord gekregen, het as veel meer heb al beter gegegeten hier. Bij het naar huis wandelen de eerste regen in 21 dagen gezien, een hevig onweer barste los. Snel bedje in want die busreis kruipt niet in je koude kleren.
zaterdag 1 september 2007
Dag 17/18/19/20 , Inca Trail
We vertrekken op Inca trail, dit is een tocht van 4 dagen en zijn pas laat in de avond terug in Cusco
De volgende dag een bus naar Puno, dus het zal een tijdje stil zijn
we doen dit met de firma Enigma.
http://www.enigmaperu.com/english/usefulinfo.php
enigma
Adventure Tour Operator
Jirón Clorinda Matto de Turner #100
Urbanización Magisterial 1ª etapa
Cusco - Peru
T:
(084) 22 2155
(084) 976 2967
-->
F:
(084) 22 2153
e-mail:
info@enigmaperu.com
contactpersoon is Geraldine
Dag 17
Het was werkelijk kei-vrioeg opstaan. 3.15 uit het bedje. Iets na vieren kwam er precies een vrachtwagen aan, maar het was de bus om ons naar het begin van de Inca-trail te brengen. Zelf ben ik in slaap gedonderd tijdens de rit, maar Henk ai mij te vertellen dat het best wel mooie landschappen waren en de chauffeur behoorlijk tot zeer goed overweg kon met zijn bus. We waren slechts met drie toeristen voor deze tocht + 1 gids en maar liefst 8 dragers om alles te dragen. Aan het vetrekpunt om 6 uur aangekomen, wat ontbeten en dqn vertrokken. Snel een foto maken van het vertrekpunt, maar wat bleek, opname mislukt. He, hoe kon dat nu? Was ik toch niet mijn kaartje vergeten om te steken omdat ik de avond ervoor nog fotos had proberen te up-loaden (wat tot nu nog altijd niet gelukt is, inetrnet verbindingen te traag). Gelukkig was Sibbi ( de derde toeriste, een Britse), bereid om fotos te maken met hare camera en dan ze te copieren. Deze dag was wel behoorlijk zwaar maar het verschil met de Huaraz trekking was groot, zowel qua landschappen als luxe, hier was er zelfs warme lunch voorzien in eet-tent. De gids was en jonge vrouw van 25 Mari-Sol. Van haar kunnen we ook 2 zinnetjes toevoegen die me lang zullen bijblijven. 1. Hello, How are You 2. Just Kidding. Eigenlijk was haar enige bedoeling (nq uitleg te geven over de Inca-ruines) ons voor de zot te houden. Ze was wel heel ambitieus, ze sprqk Engels, Frans, Spaans , Quechua en nu was ze Japans aan het leren en ze as echt een poppemieke, zelfs effe stoppen om bij te shminken. In de avond op een prachtige kampplaats overnacht.
Dag 18
Dit was de zwaarste dag qua klimmeters; 2 passen over, 1 van 4200 meter en de andere van 3900 meter. Ook 2 ruines tegen gekomen. We warebn alledrie best wel in vorm die dag en omdqt we al om 6.30 vertrokken waren waren we de eerste groep op de Trail. Er worden maximaal 500 personen (incl. drqgers en gidsen) toegelaten op de trail. Uiteindelijk waren we al op de overnachtingsplaats om 14.30, gegeten, gerust, weer gegeten (ongelooflijk wat die mannen kunnen klaarmaken op 1 gasfornuisje) en dqn het tentje in. Wel veel muggen daar.
Dag 19
Deze dag was nog een beetje berg-op en de rest was berg-af. dat viel eigenlijk best wel tegen want mijne voet begon op te spelen. De trappen (rotsen) waren bij momenten echt wel stijl, mqqr de natuur was echt wel prachtig. Rond de midqg waren we al op de kampplaats, dit was echt wel een kampplaats, eigenlijk was dit gewoon een camping met een cafetaria en douches met warm water. Vlakbij lagen 2 ruines welke we in de na-middag bezocht hebben. ·s Avonds afscheid genomen van de dragers en de kok, nog een pintje gedronken en dqn bedje in want we moesten eruit om 3.45 om voor de menigte aan te komen in Machu Pichu.
Dag 20. Machu Picchu
Wat was me dat allemaal ·s morgens, aanschuiven qqn de uitgang van de kampplaats en toen begon de wedloop. (Bijna) iedereen wou precies als eerste bij de Sun-gate zijn om Machu Pichu te zien dus was het op begin voorbij gestoken worden a volonte. Na een tijd werd dit gelukkig minder en begonnen ij mensen voorbij te steken, die zich precies een beetje vergaloppeerd hadden. Aangekomen bij de Sun gqte zag vele verschillende reacties, van bleiten van geluk (Onze Britse toeriste) van ah , is het dit? (ik). Het was namelijk behoorlijk bewolkt en je had echt geen superzicht. Bij de afdeling werd het zicht beter en werd de grootsheid van de site snel duidelijk. Aangekomen op de site, uitleg gekregen van onze gids van de voorbije dagen en nog een paar keer plat gelegen van het lachen, want dat was geen normale. Nog enkele uren rondgelopen en rondgekeken en dan naar Aguas-calientes, een stadje aan de voet van de Machu picchu. De bus naar beneden was ook weer speciaal, na elke 2 haarspeld bochten stond er steeds weer hezelfd jongetje te wuiven, maw, hij liep via trappen naar beneden en aan de voet van de berg mocht hij op de bus om zo geld te verdienen... . Het dorpje was ook weer gek, de weg was gewoon een spoorlijn. De trein reed daar af en toe door en dan stopte gewoon iedereen eventjes tot de trein weer verder reed, dat duurde soms wel een half uur, maar ja, so what? . Om 17.00 mqt Peru rails terug naar Cusco, een rit van maar liefst 4.5 uur. Een gemiddelde snelheid van ongeveer 30 km/h) . Vooral het laatste uur was ongelooflijk. Vooruit rijden, stoppen, achteruit om van spoor te wisselen, stoppen, terug vooruit, en dat ne keer of 4. Behoorlijk murw toen we uit de trein kwamen, snel naar het hotel en maffen.
De volgende dag een bus naar Puno, dus het zal een tijdje stil zijn
we doen dit met de firma Enigma.
http://www.enigmaperu.com/english/usefulinfo.php
enigma
Adventure Tour Operator
Jirón Clorinda Matto de Turner #100
Urbanización Magisterial 1ª etapa
Cusco - Peru
T:
(084) 22 2155
(084) 976 2967
-->
F:
(084) 22 2153
e-mail:
info@enigmaperu.com
contactpersoon is Geraldine
Dag 17
Het was werkelijk kei-vrioeg opstaan. 3.15 uit het bedje. Iets na vieren kwam er precies een vrachtwagen aan, maar het was de bus om ons naar het begin van de Inca-trail te brengen. Zelf ben ik in slaap gedonderd tijdens de rit, maar Henk ai mij te vertellen dat het best wel mooie landschappen waren en de chauffeur behoorlijk tot zeer goed overweg kon met zijn bus. We waren slechts met drie toeristen voor deze tocht + 1 gids en maar liefst 8 dragers om alles te dragen. Aan het vetrekpunt om 6 uur aangekomen, wat ontbeten en dqn vertrokken. Snel een foto maken van het vertrekpunt, maar wat bleek, opname mislukt. He, hoe kon dat nu? Was ik toch niet mijn kaartje vergeten om te steken omdat ik de avond ervoor nog fotos had proberen te up-loaden (wat tot nu nog altijd niet gelukt is, inetrnet verbindingen te traag). Gelukkig was Sibbi ( de derde toeriste, een Britse), bereid om fotos te maken met hare camera en dan ze te copieren. Deze dag was wel behoorlijk zwaar maar het verschil met de Huaraz trekking was groot, zowel qua landschappen als luxe, hier was er zelfs warme lunch voorzien in eet-tent. De gids was en jonge vrouw van 25 Mari-Sol. Van haar kunnen we ook 2 zinnetjes toevoegen die me lang zullen bijblijven. 1. Hello, How are You 2. Just Kidding. Eigenlijk was haar enige bedoeling (nq uitleg te geven over de Inca-ruines) ons voor de zot te houden. Ze was wel heel ambitieus, ze sprqk Engels, Frans, Spaans , Quechua en nu was ze Japans aan het leren en ze as echt een poppemieke, zelfs effe stoppen om bij te shminken. In de avond op een prachtige kampplaats overnacht.
Dag 18
Dit was de zwaarste dag qua klimmeters; 2 passen over, 1 van 4200 meter en de andere van 3900 meter. Ook 2 ruines tegen gekomen. We warebn alledrie best wel in vorm die dag en omdqt we al om 6.30 vertrokken waren waren we de eerste groep op de Trail. Er worden maximaal 500 personen (incl. drqgers en gidsen) toegelaten op de trail. Uiteindelijk waren we al op de overnachtingsplaats om 14.30, gegeten, gerust, weer gegeten (ongelooflijk wat die mannen kunnen klaarmaken op 1 gasfornuisje) en dqn het tentje in. Wel veel muggen daar.
Dag 19
Deze dag was nog een beetje berg-op en de rest was berg-af. dat viel eigenlijk best wel tegen want mijne voet begon op te spelen. De trappen (rotsen) waren bij momenten echt wel stijl, mqqr de natuur was echt wel prachtig. Rond de midqg waren we al op de kampplaats, dit was echt wel een kampplaats, eigenlijk was dit gewoon een camping met een cafetaria en douches met warm water. Vlakbij lagen 2 ruines welke we in de na-middag bezocht hebben. ·s Avonds afscheid genomen van de dragers en de kok, nog een pintje gedronken en dqn bedje in want we moesten eruit om 3.45 om voor de menigte aan te komen in Machu Pichu.
Dag 20. Machu Picchu
Wat was me dat allemaal ·s morgens, aanschuiven qqn de uitgang van de kampplaats en toen begon de wedloop. (Bijna) iedereen wou precies als eerste bij de Sun-gate zijn om Machu Pichu te zien dus was het op begin voorbij gestoken worden a volonte. Na een tijd werd dit gelukkig minder en begonnen ij mensen voorbij te steken, die zich precies een beetje vergaloppeerd hadden. Aangekomen bij de Sun gqte zag vele verschillende reacties, van bleiten van geluk (Onze Britse toeriste) van ah , is het dit? (ik). Het was namelijk behoorlijk bewolkt en je had echt geen superzicht. Bij de afdeling werd het zicht beter en werd de grootsheid van de site snel duidelijk. Aangekomen op de site, uitleg gekregen van onze gids van de voorbije dagen en nog een paar keer plat gelegen van het lachen, want dat was geen normale. Nog enkele uren rondgelopen en rondgekeken en dan naar Aguas-calientes, een stadje aan de voet van de Machu picchu. De bus naar beneden was ook weer speciaal, na elke 2 haarspeld bochten stond er steeds weer hezelfd jongetje te wuiven, maw, hij liep via trappen naar beneden en aan de voet van de berg mocht hij op de bus om zo geld te verdienen... . Het dorpje was ook weer gek, de weg was gewoon een spoorlijn. De trein reed daar af en toe door en dan stopte gewoon iedereen eventjes tot de trein weer verder reed, dat duurde soms wel een half uur, maar ja, so what? . Om 17.00 mqt Peru rails terug naar Cusco, een rit van maar liefst 4.5 uur. Een gemiddelde snelheid van ongeveer 30 km/h) . Vooral het laatste uur was ongelooflijk. Vooruit rijden, stoppen, achteruit om van spoor te wisselen, stoppen, terug vooruit, en dat ne keer of 4. Behoorlijk murw toen we uit de trein kwamen, snel naar het hotel en maffen.
Dag 16. de streek rond Cusco
Vandaag naar de ruines in de buurt van Cusco. De collectivo genomen en daar stond er ene op te lullen hoe erg alles toch niet was, dat hem maar 1 oog had (dat was wel duidelijk) dat ook zijn zus arm was, enz .... Ik dacht jong stop, want zijn enige doel was iets verkopen. Hij stopte niet maar de bus deed dat wel en hij vloog zowat van het midden van de bus helemaal naar voren, ja nu stopte hij ook. Maar geen nood, gewoon opstaan en hij begon gewoon opnieuw. Zijn stunt heeft wel gewerkt want hij heeft toch veel kwartet kaartjes verkocht. vervolgens de ruines bezocht en van de ene naar de andere gewandeld. We passeren op een gegeven moment 2 van die collectivo busjes met een paar gasten en op het moment dat we passeren beginnen die te lachen en zeggen die "hola los belgas". Dat was dus in de middle of nowhere, een van die mannen zal ons herkend hebben zeker. Ja, we worden populair hier ;-). Nu effe wat inkopen doen want morgen vertrekken we op Inca-trail, we moeten al om 4 uur in de morgen gereed staan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
