Dag 17/18/19/20 , Inca Trail

We vertrekken op Inca trail, dit is een tocht van 4 dagen en zijn pas laat in de avond terug in Cusco
De volgende dag een bus naar Puno, dus het zal een tijdje stil zijn

we doen dit met de firma Enigma.
http://www.enigmaperu.com/english/usefulinfo.php
enigma
Adventure Tour Operator
Jirón Clorinda Matto de Turner #100
Urbanización Magisterial 1ª etapa
Cusco - Peru
T:
(084) 22 2155

(084) 976 2967
-->
F:
(084) 22 2153
e-mail:
info@enigmaperu.com

contactpersoon is Geraldine

Dag 17

Het was werkelijk kei-vrioeg opstaan. 3.15 uit het bedje. Iets na vieren kwam er precies een vrachtwagen aan, maar het was de bus om ons naar het begin van de Inca-trail te brengen. Zelf ben ik in slaap gedonderd tijdens de rit, maar Henk ai mij te vertellen dat het best wel mooie landschappen waren en de chauffeur behoorlijk tot zeer goed overweg kon met zijn bus. We waren slechts met drie toeristen voor deze tocht + 1 gids en maar liefst 8 dragers om alles te dragen. Aan het vetrekpunt om 6 uur aangekomen, wat ontbeten en dqn vertrokken. Snel een foto maken van het vertrekpunt, maar wat bleek, opname mislukt. He, hoe kon dat nu? Was ik toch niet mijn kaartje vergeten om te steken omdat ik de avond ervoor nog fotos had proberen te up-loaden (wat tot nu nog altijd niet gelukt is, inetrnet verbindingen te traag). Gelukkig was Sibbi ( de derde toeriste, een Britse), bereid om fotos te maken met hare camera en dan ze te copieren. Deze dag was wel behoorlijk zwaar maar het verschil met de Huaraz trekking was groot, zowel qua landschappen als luxe, hier was er zelfs warme lunch voorzien in eet-tent. De gids was en jonge vrouw van 25 Mari-Sol. Van haar kunnen we ook 2 zinnetjes toevoegen die me lang zullen bijblijven. 1. Hello, How are You 2. Just Kidding. Eigenlijk was haar enige bedoeling (nq uitleg te geven over de Inca-ruines) ons voor de zot te houden. Ze was wel heel ambitieus, ze sprqk Engels, Frans, Spaans , Quechua en nu was ze Japans aan het leren en ze as echt een poppemieke, zelfs effe stoppen om bij te shminken. In de avond op een prachtige kampplaats overnacht.

Dag 18

Dit was de zwaarste dag qua klimmeters; 2 passen over, 1 van 4200 meter en de andere van 3900 meter. Ook 2 ruines tegen gekomen. We warebn alledrie best wel in vorm die dag en omdqt we al om 6.30 vertrokken waren waren we de eerste groep op de Trail. Er worden maximaal 500 personen (incl. drqgers en gidsen) toegelaten op de trail. Uiteindelijk waren we al op de overnachtingsplaats om 14.30, gegeten, gerust, weer gegeten (ongelooflijk wat die mannen kunnen klaarmaken op 1 gasfornuisje) en dqn het tentje in. Wel veel muggen daar.

Dag 19

Deze dag was nog een beetje berg-op en de rest was berg-af. dat viel eigenlijk best wel tegen want mijne voet begon op te spelen. De trappen (rotsen) waren bij momenten echt wel stijl, mqqr de natuur was echt wel prachtig. Rond de midqg waren we al op de kampplaats, dit was echt wel een kampplaats, eigenlijk was dit gewoon een camping met een cafetaria en douches met warm water. Vlakbij lagen 2 ruines welke we in de na-middag bezocht hebben. ·s Avonds afscheid genomen van de dragers en de kok, nog een pintje gedronken en dqn bedje in want we moesten eruit om 3.45 om voor de menigte aan te komen in Machu Pichu.

Dag 20. Machu Picchu

Wat was me dat allemaal ·s morgens, aanschuiven qqn de uitgang van de kampplaats en toen begon de wedloop. (Bijna) iedereen wou precies als eerste bij de Sun-gate zijn om Machu Pichu te zien dus was het op begin voorbij gestoken worden a volonte. Na een tijd werd dit gelukkig minder en begonnen ij mensen voorbij te steken, die zich precies een beetje vergaloppeerd hadden. Aangekomen bij de Sun gqte zag vele verschillende reacties, van bleiten van geluk (Onze Britse toeriste) van ah , is het dit? (ik). Het was namelijk behoorlijk bewolkt en je had echt geen superzicht. Bij de afdeling werd het zicht beter en werd de grootsheid van de site snel duidelijk. Aangekomen op de site, uitleg gekregen van onze gids van de voorbije dagen en nog een paar keer plat gelegen van het lachen, want dat was geen normale. Nog enkele uren rondgelopen en rondgekeken en dan naar Aguas-calientes, een stadje aan de voet van de Machu picchu. De bus naar beneden was ook weer speciaal, na elke 2 haarspeld bochten stond er steeds weer hezelfd jongetje te wuiven, maw, hij liep via trappen naar beneden en aan de voet van de berg mocht hij op de bus om zo geld te verdienen... . Het dorpje was ook weer gek, de weg was gewoon een spoorlijn. De trein reed daar af en toe door en dan stopte gewoon iedereen eventjes tot de trein weer verder reed, dat duurde soms wel een half uur, maar ja, so what? . Om 17.00 mqt Peru rails terug naar Cusco, een rit van maar liefst 4.5 uur. Een gemiddelde snelheid van ongeveer 30 km/h) . Vooral het laatste uur was ongelooflijk. Vooruit rijden, stoppen, achteruit om van spoor te wisselen, stoppen, terug vooruit, en dat ne keer of 4. Behoorlijk murw toen we uit de trein kwamen, snel naar het hotel en maffen.